40 jaar Age Vermeer

AGE VERTREKT

Als kleine jongen ziet Age hoe zijn vader aannemingsbedrijf P. Vermeer in 1961 start en uitbouwt tot een miljoenenbedrijf. Met als uitvalsbasis een kantoor in een slaapkamer van hun huis in Heemstede. Na de fusie met het Rotterdamse Dura eind jaren negentig, blijft Age als laatste Vermeer in het bedrijf over. Na 38 jaar dienstverband neemt ook hij komend jaar afscheid: van veel meer dan alleen zijn werk.

‘Je kunt mij wel uit Dura Vermeer halen, maar Dura Vermeer niet uit mij’

Eigenlijk is het geen wonder dat Age in zijn vaders voetstappen trad. De aannemerij is hem met de pap­lepel ingegoten. ‘Pa zag toekomst in asfalt. Hij begon in een slaapkamer van ons huis. Alles in het gezin draaide eigenlijk omzijn werk.’


FIETSEN

Als de eerste werkplaats in Cruquius opent, fietst de 12-jarige Age daar in de zomervakantie dagelijks naartoe. Hij helpt de mannen in de werkplaats of gaat met de servicemonteurs op pad langs “de werken”. ‘Ik vond het werk in het land het gaafst,’ vertelt Age. ‘Heel stoer, rondlopen tussen al die grote machines. Jaren later nam ik mijn zoon op zaterdagen ook mee naar het werk. Tegenwoordig is dat ondenkbaar.’


Veiligheidsregels, maar ook de tijddruk zijn in die tijd heel anders, herinnert Age zich: ‘Grondwerkers zaten in korte broek op de machines. ’s Middags dronken de mannen steevast een biertje. Dat kon toen gewoon. Alles verliep gemoedelijker. Logisch, want waar we toen een jaar over deden, bouwen we nu in een paar weekenden.’


CARRIÈRE

In de 38 jaar dat Age in dienst van het bedrijf van zijn vader en later Dura Vermeer werkt, blijkt dat zijn kracht vooral zit in “netwerken en verbinden”. Al meteen na de HTS, als Age begint als uitvoerder. Zijn collega’s testen de zoon van de baas uit. Maar hij staat er direct goed op. Net als zijn vader. ‘Ik heb, net als hij, oog voor de mensen. Ik zorgde dat ik er vroeg was en zette koffie voor iedereen.’


Als hij vijf jaar later als directeur een nieuw rayon mag opbouwen in Rotterdam, volgt het ene mooie project na het andere. ‘Eén van de meest bijzondere was de renovatie van vliegveld Zestienhoven,’ zegt Age. ‘Dat moest ’s nachts en op zondag en bovendien in vier weken klaar zijn. Het mocht niet meer kosten dan 20 miljoen. Hier zijn wat records gebroken. Het leuke is dat de meeste mannen van die beginperiode nog steeds bij ons werken.’

‘Waar we toen een jaar over deden, bouwen we nu in een paar weekenden’

1965 Aanleg aansluitende wegen Coentunnel

Over de fusie: ‘Ja, wij hebben de juiste keuze gemaakt’

FOTOGRAFIE EN VIDEO

BORIS BEELD

NETWERKEN

Andere directeursfuncties volgen. Age focust meer en meer op verbinden, op netwerken. Niet alleen binnen de muren van het bedrijf, maar ook daarbuiten. ‘Een goede relatie met (potentiele) opdrachtgevers is noodzakelijk. Vaak wordt niet gezien wat je doet in een voortraject, maar netwerken is belangrijk.’


Voor die goede relaties geeft Age jarenlang bijna al zijn vrije tijd op. ‘Het is investeren, investeren, investeren. Bewust en soms zelfs gezocht. Dat heeft me heel wat avonden en weekenden gekost. Maar het werkt. Soms worden we één-op-één gevraagd voor klussen, puur dankzij het netwerk dat we hebben opgebouwd. Mensen moeten je kennen, je vertrouwen én je iets gunnen.’


FUSIE

Als de markt eind jaren negentig steeds meer vraagt om integrale samenwerking tussen bouw en infra, is Age door de wol geverfd. ‘Mijn vader vroeg mijn broer en mij: “Gaan we het bedrijf verkopen, of willen jullie het overnemen en je schouders eronder zetten?” Wij besloten gezamenlijk om door te gaan. Een latere fusie was noodzakelijk om grote aanbestedingsprojecten binnen te halen. Na wat flirten, van beide kanten, vonden we samen de geschikte partner en ontstond de fusie tussen Dura en Vermeer.’

Een spannende periode. ‘Bij een fusie geef je toch iets van jezelf weg. Twintig jaar later zeg ik volmondig: Ja, we hebben de juiste keuze gemaakt. Er staat een mooi, gezond bedrijf. Tegelijkertijd realiseer ik mij dat we geen vergelijkingsmateriaal hebben. Wat als we niet met elkaar in zee waren gegaan...?’


In de loop der jaren neemt Dura Vermeer veel bedrijven over. ‘Deels om wankele bedrijven te helpen en deels om productie­capaciteit te vergroten. Dat ging soms om het binnenhalen van “asfalt­tonnen” capaciteit, soms om het ver­overen van nieuw gebied. Hier ging veel tijd inzitten. Na de Bouw Enquête waren deze capa­citeit, werk en omzet niet meer zo belangrijk.’


In 2009 komt er meer aandacht voor duurzaamheid in de bouw. ‘Dat was nieuw en ik heb mij daarop gestort, terwijl ik helemaal geen geitenwollentype ben. Eerlijk is eerlijk, ik vond het vooral machtig interessant om te zien dat je geld kunt verdienen met zaken als CO2-reductie en circulariteit. Hiervoor is innovatiekracht nodig. Die was er in mijn vaders bedrijf en is er in Dura Vermeer.’


TROTS

Geen carrière is er één van alleen maar rozengeur en maneschijn. Ook die van Age niet. Na een paar jaar als lid van de Raad van Bestuur wordt Age verzocht een stap opzij te zetten. ‘Dat deed wel iets met mijn trots. Ik was altijd gevraagd voor functies en nu moest ik er één neerleggen. Als je me nu vraagt wat ik echt niet had moeten doen, is het toetreden tot de Raad van Bestuur. Ik wist achteraf dat dit niet mijn ding was, maar ik werd gevraagd en dan sta je daar natuurlijk positief tegenover. Ik houd wel van een uitdaging.’


Al met al is Age trots. Op zijn carrière en op de bijdrage die de familie Vermeer heeft geleverd aan de infrastructuur van Nederland. Schiphol, Rotterdam The Hague Airport en vele Rijkswegen en gemeentelijke projecten. ‘Ik besef me welke bijdrage we hebben geleverd aan de mooie infrastructuur van dit land. Maar dat Dura Vermeer bekend staat als menselijk familiebedrijf, daar ben ik pas echt trots op.’


AFSCHEID

‘Nu is mijn laatste jaar bij Dura Vermeer ingegaan. Ik ga weg, ik word 65.’ Age kan zich nog geen leven zonder Dura Vermeer voorstellen, maar thuis achter de geraniums zul je hem niet snel vinden. ‘Ik ben in oktober opa geworden en ik heb mijn hobby’s: koken, golfen en jagen. Ik heb het altijd leuk gevonden om met jonge mensen te werken en dat blijf ik doen. Mijn kennis en netwerk ga ik inzetten om startups te helpen.’

Age is erg blij met directeur Theo Winter, maar ziet met zijn eigen vertrek toch een gat vallen. ‘Mijn werk kan ik niet overdragen. Er is geen Vermeer meer in het bedrijf, geen verbinder.’


Tegelijkertijd blijft Age toch verbonden met Dura Vermeer. ‘Ik ben zowel privé als zakelijk volledig verweven met Dura Vermeer. Ik heb er vrienden voor het leven gemaakt, zowel onder collega’s als relaties. Je kunt mij wel uit Dura Vermeer halen, maar Dura Vermeer niet uit mij.’

1972 Garage/werkplaats Cruquiusterrein

1998 Piet Vermeer en Daan Dura bij de ondertekening van de fusie

2002 Aanleg Floriade

2015 Start- en landingsbaan Rotterdam
The Hague Airport

40 jaar Age Vermeer

AGE VERTREKT

Als kleine jongen ziet Age hoe zijn vader aannemingsbedrijf P. Vermeer in 1961 start en uitbouwt tot een miljoenenbedrijf. Met als uitvalsbasis een kantoor in een slaapkamer van hun huis in Heemstede. Na de fusie met het Rotterdamse Dura eind jaren negentig, blijft Age als laatste Vermeer in het bedrijf over. Na 38 jaar dienstverband neemt ook hij komend jaar afscheid: van veel meer dan alleen zijn werk.

‘Je kunt mij wel uit Dura Vermeer halen, maar Dura Vermeer niet uit mij’

Eigenlijk is het geen wonder dat Age in zijn vaders voetstappen trad. De aannemerij is hem met de pap­lepel ingegoten. ‘Pa zag toekomst in asfalt. Hij begon in een slaapkamer van ons huis. Alles in het gezin draaide eigenlijk omzijn werk.’


FIETSEN

Als de eerste werkplaats in Cruquius opent, fietst de 12-jarige Age daar in de zomervakantie dagelijks naartoe. Hij helpt de mannen in de werkplaats of gaat met de servicemonteurs op pad langs “de werken”. ‘Ik vond het werk in het land het gaafst,’ vertelt Age. ‘Heel stoer, rondlopen tussen al die grote machines. Jaren later nam ik mijn zoon op zaterdagen ook mee naar het werk. Tegenwoordig is dat ondenkbaar.’


Veiligheidsregels, maar ook de tijddruk zijn in die tijd heel anders, herinnert Age zich: ‘Grondwerkers zaten in korte broek op de machines. ’s Middags dronken de mannen steevast een biertje. Dat kon toen gewoon. Alles verliep gemoedelijker. Logisch, want waar we toen een jaar over deden, bouwen we nu in een paar weekenden.’

‘Waar we toen een jaar over deden, bouwen we nu in een paar weekenden’

CARRIÈRE

In de 38 jaar dat Age in dienst van het bedrijf van zijn vader en later Dura Vermeer werkt, blijkt dat zijn kracht vooral zit in “netwerken en verbinden”. Al meteen na de HTS, als Age begint als uitvoerder. Zijn collega’s testen de zoon van de baas uit. Maar hij staat er direct goed op. Net als zijn vader. ‘Ik heb, net als hij, oog voor de mensen. Ik zorgde dat ik er vroeg was en zette koffie voor iedereen.’


Als hij vijf jaar later als directeur een nieuw rayon mag opbouwen in Rotterdam, volgt het ene mooie project na het andere. ‘Eén van de meest bijzondere was de renovatie van vliegveld Zestienhoven,’ zegt Age. ‘Dat moest ’s nachts en op zondag en bovendien in vier weken klaar zijn. Het mocht niet meer kosten dan 20 miljoen. Hier zijn wat records gebroken. Het leuke is dat de meeste mannen van die beginperiode nog steeds bij ons werken.’


NETWERKEN

Andere directeursfuncties volgen. Age focust meer en meer op verbinden, op netwerken. Niet alleen binnen de muren van het bedrijf, maar ook daarbuiten. ‘Een goede relatie met (potentiele) opdrachtgevers is noodzakelijk. Vaak wordt niet gezien wat je doet in een voortraject, maar netwerken is belangrijk.’


Voor die goede relaties geeft Age jarenlang bijna al zijn vrije tijd op. ‘Het is investeren, investeren, investeren. Bewust en soms zelfs gezocht. Dat heeft me heel wat avonden en weekenden gekost. Maar het werkt. Soms worden we één-op-één gevraagd voor klussen, puur dankzij het netwerk dat we hebben opgebouwd. Mensen moeten je kennen, je vertrouwen én je iets gunnen.’

FUSIE

Als de markt eind jaren negentig steeds meer vraagt om integrale samenwerking tussen bouw en infra, is Age door de wol geverfd. ‘Mijn vader vroeg mijn broer en mij: “Gaan we het bedrijf verkopen, of willen jullie het overnemen en je schouders eronder zetten?” Wij besloten gezamenlijk om door te gaan. Een latere fusie was noodzakelijk om grote aanbestedingsprojecten binnen te halen. Na wat flirten, van beide kanten, vonden we samen de geschikte partner en ontstond de fusie tussen Dura en Vermeer.’

Een spannende periode. ‘Bij een fusie geef je toch iets van jezelf weg. Twintig jaar later zeg ik volmondig: Ja, we hebben de juiste keuze gemaakt. Er staat een mooi, gezond bedrijf. Tegelijkertijd realiseer ik mij dat we geen vergelijkingsmateriaal hebben. Wat als we niet met elkaar in zee waren gegaan...?’


In de loop der jaren neemt Dura Vermeer veel bedrijven over. ‘Deels om wankele bedrijven te helpen en deels om productie­capaciteit te vergroten. Dat ging soms om het binnenhalen van “asfalt­tonnen” capaciteit, soms om het ver­overen van nieuw gebied. Hier ging veel tijd inzitten. Na de Bouw Enquête waren deze capa­citeit, werk en omzet niet meer zo belangrijk.’


In 2009 komt er meer aandacht voor duurzaamheid in de bouw. ‘Dat was nieuw en ik heb mij daarop gestort, terwijl ik helemaal geen geitenwollentype ben. Eerlijk is eerlijk, ik vond het vooral machtig interessant om te zien dat je geld kunt verdienen met zaken als CO2-reductie en circulariteit. Hiervoor is innovatiekracht nodig. Die was er in mijn vaders bedrijf en is er in Dura Vermeer.’

Over de fusie: ‘Ja, wij hebben de juiste keuze gemaakt’

TROTS

Geen carrière is er één van alleen maar rozengeur en maneschijn. Ook die van Age niet. Na een paar jaar als lid van de Raad van Bestuur wordt Age verzocht een stap opzij te zetten. ‘Dat deed wel iets met mijn trots. Ik was altijd gevraagd voor functies en nu moest ik er één neerleggen. Als je me nu vraagt wat ik echt niet had moeten doen, is het toetreden tot de Raad van Bestuur. Ik wist achteraf dat dit niet mijn ding was, maar ik werd gevraagd en dan sta je daar natuurlijk positief tegenover.
Ik houd wel van een uitdaging.’


Al met al is Age trots. Op zijn carrière en op de bijdrage die de familie Vermeer heeft geleverd aan de infrastructuur van Nederland. Schiphol, Rotterdam The Hague Airport en vele Rijkswegen en gemeentelijke projecten. ‘Ik besef me welke bijdrage we hebben geleverd aan de mooie infrastructuur van dit land. Maar dat Dura Vermeer bekend staat als menselijk familiebedrijf, daar ben ik pas echt trots op.’


AFSCHEID

‘Nu is mijn laatste jaar bij Dura Vermeer ingegaan. Ik ga weg, ik word 65.’ Age kan zich nog geen leven zonder Dura Vermeer voorstellen, maar thuis achter de geraniums zul je hem niet snel vinden. ‘Ik ben in oktober opa geworden en ik heb mijn hobby’s: koken, golfen en jagen. Ik heb het altijd leuk gevonden om met jonge mensen te werken en dat blijf ik doen. Mijn kennis en netwerk ga ik inzetten om startups te helpen.’

Age is erg blij met directeur Theo Winter, maar ziet met zijn eigen vertrek toch een gat vallen. ‘Mijn werk kan ik niet overdragen. Er is geen Vermeer meer in het bedrijf, geen verbinder.’


Tegelijkertijd blijft Age toch verbonden met Dura Vermeer. ‘Ik ben zowel privé als zakelijk volledig verweven met Dura Vermeer. Ik heb er vrienden voor het leven gemaakt, zowel onder collega’s als relaties. Je kunt mij wel uit Dura Vermeer halen, maar Dura Vermeer niet uit mij.’

1965 Aanleg aansluitende wegen Coentunnel

1972 Garage/werkplaats Cruquiusterrein

1998 Piet Vermeer en Daan Dura bij de ondertekening van de fusie

2002 Aanleg Floriade

2015 Start- en landingsbaan Rotterdam
The Hague Airport

FOTOGRAFIE EN VIDEO BORIS BEELD